1389 - Requiem in A Minor

Today I read in the morning paper,
There is a price on our heads...
  

امروز در روزنامه های صبح خواندم
که برای سرمان جایزه تعیین کرده اند...

1193 - Rules of adventure

If you really want to understand,
first thing you need to learn is to find out for yourself
That There is too much Iran going on around you...

And It starts from your own family.
Yes! The precious family of yours!

Adventures start from running away from your home.
They must!

اگر واقعا می خواهی بفهمی،د
اولین چیزی که نیاز داری درک کنی
اینست که ایران، بیش از اندازه اطراف تو را فرا گرفته است!د

و آن ایران زیادی، از خانوادهء تو شروع می شود.د
بله! از همان خانوادهء دوست داشتنی ات!د

ماجراجویی ها باید از فرار از خانه شروع شوند.د
اصل و طبیعت شان این گونه ایجاب می کند!د

1192 - Requiem in D Minor

Tomorrow
They call me Iranian,
You call me Alien,
And I just call myself a simple Mutation.

فردا
آن ها مرا ایرانی خطاب خواهند کرد،د
تو مرا بیگانه،د
ولی من تنها خودم را یک طغیان ساده می خوانم.د

1173 - Wake up Call

The so we are going to marry each other and I trust you Sex
The Don't break up with me Sex
The I'm sexier that your former partners Sex
The I'm gonna have a child with you to keep you for myself Sex
And a couple of other types of sexes that
suddenly made a Hit n' Run driver out of me!

سکس از نوع: پس ما قراره ازدواج کنیم و من به تو اعتماد دارم
سکس از نوع: با من به هم نزن
سکس از نوع: من از معشوقه های قبلیت سکسی تر ام
سکس از نوع: من می خوام از تو بچه ای داشته باشم تا تو را برای خودم نگه دارم
و انواع اقسام سکس های دیگری که از من
یکهو یک رانندهء بزن و در رو ساخته است!د

1159 - Everything in it's right place (reprise)

Informers, inform
Burglars, Burgle
Murderers, Murder
Lovers, love
and Runaways...

خبرچین ها، خبرچینی می کنند
دزدها، دزدی می کنند
قاتل ها، قتل انجام می دهند،د
عاشق ها، عشق می ورزند،د
و فراری ها...د

1096 - Poets of the Fallen

The Legendary Goal keeper of Iran's National Football team of 70's:
Naser Hejazi, Nicknamed as "Eagle of Asia"
Died of Lung cancer on Monday. Left Iranians with a huge feeling of loss.
Around 4.5 million "1"s were text messaged in memorial of him
on National TV's most favorite sport show.

***

May Someday, Somewhere, some write for me:

"Bat fled from hell!"

Of-course that on such a day
I would be nobody's hero but me,
And I would make headline of no newspaper on any breakfast table,
and there would be no TV show that would ask it's audience
to text message "666" or 333 with 50% equanimity
in my remembrance,
may they would like to call my name
for one last time...

***

I am not "Naser Hejazi"!

in fact, I never let anyone get attached to me,
nor I got attached to anything, anyone either,
Besides I walked out on anything that betrayed me.

On that specific day,
Nobody would feel bitter,
cause nobody would think that one of his heroes have died.
A Man can have his morning coffee at ease,
and He's going to take his newspaper under his arm and take his bag
and go to work as usual.
All the Channels on TV and Radio
will be broadcasting programs as usual,
like another ordinary day.
and You...
heh!
You won't be afraid of fear anymore!

So Calm,
So quiet,
I will be forgotten,
And everything will come to soothe and peace...

شاید یک روز، یه جایی هم برای من بنویسند:

خفاش از جهنم پرید!

البته که در آن روز
من قهرمان هیچ کس جز خودم نخواهم بود،
و تیتر اول روزنامهء روی میز صبحانهء هیچ کس نخواهم شد
و هیچ برنامهء تلویزیونی ای وجود نخواهد داشت
که از بینندگانش بخواهد به یاد من
عدد 666 یا با 50 درصد انصاف 333
را اس ام اس کنند،
و شاید بخواهند برای بار آخر،
نام مرا بر زبان بیاورند...

***

من که ناصر حجازی نیستم!

من هیچ وقت کسی را دلبستهء خودم نکردم
و هیچ موقع به چیزی دلبسته نشدم
و البته هر چیزی که به من خیانت کرد را رها کردم.

آن روز
هیچ کس از اینکه یکی از قهرمان هایش درگذشته است
احساس تلخ کامی نخواهد کرد.
مردی قهوهء صبحانه اش را در آرامش می خورد،
و روزنامه اش را زیر بغل می زند، کیفش را برمی دارد
و مثل هر روز سر کارش می رود.
کانال های رادیویی و تلویزیونی
برنامهء معمولشان را اجرا می کنند
درست مثل یک روز عادی دیگر.
و تو...
هه!
تو هم دیگر نخواهی ترسید!

خیلی آرام،
و خیلی بی سروصدا،
من فراموش می شوم
و همه چیز به آرامش می رسد...د

1093 - And Old McDonald Had a Friggin' Farm

It's just another ordinary day feverishly warm
down here in the Cabbage Farm
And I just feel like a plant of weed
In search of all my vital needs!

Since I've deafened the sky with my hoot,
I really gotta get dragged out from the root.
before I get eaten by sheep or others in the stable,
or simply choke another goddamn piece of vegetable.

- Sincerely: Iranian idiot

1042 - Rebel! (With or without a cause)

Farsi Translation or in other words illustration of the previous note is:

Wild blood has sedimented in my veins for a considerable while.
Something that means Stroke or heart attack,
A Vital event.

To regain my healthy life,
I need a heavy rush of Adrenaline in my artery,
For this I have to avenge Sevenfold,
From all the things that try to push my head down.

For this,
I'm a gunner,
Cold Pistols in my hands or in my head,
I'm seeking revenge
Although I'm a red rose inside,
Though semi withered,
Yet colourful!

And I want to untie the knots in my neck and throat,
With the power of the very few and restricted number of bullets, left.

3 weeks from now, and that's the end of everything,
And I know, there gonna be nothing after that.

There exist nothing in this world to save me,
There remained nothing
And I've gotta create that myself.
Floating in a world of Hallucinations is not my remedy.

I never wanted a long lasting life,
In fact, I don't care if I burn my life's flame
Brighter but faster and shorter,
Things that I leave from me
Will Linger on, speaking for me
Living the life!

Cause that's my soul's felicity,
And There is a use for such a thing,
It's now
Or Never...

ترجمه یا به عبارتی تفسیر نوشتهء پایینی می شود چیزی شبیه:

خون وحشی و سرکش در رگ های من دیرگاهی ست رسوب کرده است،
چیزی که به معنای حملهء قلبی یا مغزی،
پدیده ای مرگبار است.

برای بازیابی زندگی سالم،
به جریان شدیدی از آدرنالین در شریان هایم نیاز دارم،
برای این، باید خونخواهی کنم 7 برابر،
از تمام چیزهای باقی مانده ای که سر من را به پایین فشار می دهند!

بدین سان است که من
یک تفنگدارم،
پیستول های سرد در دستانم یا در سر،
جویای انتقام ام
گر چه درونم به مانند گل سرخ،
هرچند نیمه پلاسیده،
امــــا هنـــــوز رنگ دارد!

می خواهم به زور تعداد گلوله های محدود و ناچیزم
گره های گردن و درون گلویم را باز کنم.

3 هفتهء دیگر پایان همه چیز است،
و من می دانم بعد از آن دیگر هیچ چیز نیست.

چیز بیشتری در این دنیا برای نجات من وجود ندارد
باقی نمانده است
و باید خود آن را خلق کنم.
غرق شدن در دنیای توهمات راه چاره من یکی نیست.

من هیچ وقت زندگی طولانی ای نخواستم،
در واقع اهمیت نمی دهم اگر شعلهء زندگیم را
پرنورتر اما سریع و کوتاه تر بسوزانم،
مسلما چیزهایی که من از خودم بجا خواهم گذاشت
برای سال ها به جای من صحبت خواهند کرد
و به زندگی به جای من ادامه می دهند!

چون این اقتضای روح من است،
و برای چنین چیزی مورد مصرفی وجود دارد
یا الان
یا هیچ وقت...د

1026 - New Recruit [Part I]

My brain is not functioning!
This great man, the charismatic character inside me
It's refusing to comply these days.

It doesn't respond
Doesn't do what I long to
Doesn't help me out in writing what I want to.
It doesn't even bow to alcohol
or even If I drown it in it,
it acts suicidal
terminates itself
and makes it useless!
It's kept me from thinking about new things
like it wants me to
edit and straighten all these megabytes of untold and unpublished stories of these past few years
before writing any new material!

***

It's been the story of my past days
Something that made me take a look at my previous notes and generally my past
which some age up to 4 years.
Remind me of myself again,
like that man inside me wanted to do so regularly!

Reminding those memories who were born out of severe observations
from my past relationships with weird people in different situations
containing personal experiments, so touching and of an evolutionary kind.

Notes which one could say they'd been carved with fingernails
or written with one's blood
consisting of some unusual, weird and dangerously bold and blunt feelings
with nothing to lose
yet true and explicit!
Stories of a cold, cruel man, who'd lost his belief
but determined
in such a low, dark and hopelessly gloomy atmosphere
who is holding on to a little beam of hope
but still dangling from the edge
hanging in there,
until he can take himself up at the right time and chance.

***

I passed by one of the faces of those years
shoulder to shoulder
I didn't look into his eyes
He was not paying attention and didn't realize.
I could have turned back, call him and greet him,
but it didn't matter even a bit!

because That glance
flashed back to some thing
some place
some time...

It was like a spark
like a pulse
which paralyzes brain in a snap
blackening the eye sight
and closing the eyelids firmly.
Gives you shock, shaking you
Like a jolt of electricity going through your body.

***

It was a wake up call!
As if I needed that!

All the acts of repulse, reject, building a wall in between, ignoring, leaving
and finally all those repels, driving 'em away, withdrawal, leaving behind and quitting
the kind of people and all the elements
who were the source of my disturbance, taking me down to my knees,
And getting them off my chest and my life, in that stormy period of life
and consequently the calm after,
had made me feel that:
Life is good!
All those good new people or better saying "different" ones
and my new obsession-free lifestyle
had calmed me down,
not even calm;
TAMED me
So dangerously
that had stopped me from thinking about the next step which was more of an importance!
like I had lost it completely
or have entirely forgotten about it
not only that but even my own self
and the person I was
and the reasons that made me put this could-ever-be tranquil kind of life
into a total turmoil!

But this man...
This second inner person
who's in charge for most of my actions
Disciplined me
and his magnetic personality
takes over my second character, the emotional one
made me think once again that...

مغز من به وظیفه اش عمل نمی کند!
این مرد بزرگ، این کاراکتر کاریزماتیک و پر جذبهء درون من
این روزها بنای ناسازگاری گذاشته است.

جواب نمی دهد!
کاری که می خواهم را انجام نمی دهد
کمک به نوشتن چیزی که می خواهم بنویسم، نمی کند.
حتی دیگر در برابر الکل سر خم نمی کند
یا اگر در آن غرقش کنم انتحاری عمل می کند
و خودش را از کار می اندازد
و به من فرصت سو استفاده نمی دهد!
از فکر کردن به چیزهای جدید مرا باز داشته است
انگار که از من می خواهد
قبل از هر نوشتهء جدیدی
چندین و چند مگا بایت از ناگفته ها و نوشته های پابلیش نشدهء این چند سال را
مرتب و منتشر کنم!

***

این داستان چند روز اخیر من بوده است
اتفاقی که مجبورم کرد نگاهی به نوشته های قبل و بطور کلی "گذشته ام" بیاندازم
که بعضا قدمتشان تا 4 سال هم می رود.
مرا دوباره یاد خودم بیاندازد
انگار که آن مرد درونم هر از گاهی بخواهد از من که این کار را انجام دهم!

به یاد آوردن خاطراتی که حاصل مشاهداتی سخت
از ارتباط با آدم هایی کاملا غریبه در برحه های زمانی مختلف
که حاوی تجربیاتی شخصی، تکان دهنده و متحول کننده بودند.

نوشته هایی که گویی بعضا با ناخن خراشیده شده
یا حتی با خون نوشته شده بودند
حاوی نوعی احساس غیرعادی، عجیب و به طرز خطرناکی بی باک و بی پروا
بدون چیزی برای از دست دادن
اما صریح و واقعی!
داستان هایی از یک مرد سرد و بی رحم که اعتقادش را از دست داده
اما مصمم
در فضایی شدیدا پست، تاریک و ناامید کننده
که به کورسویی امید چنگ انداخته و لبهء پرتگاه آویزان مانده است
و سعی می کند طاقت بیاورد
تا در فرصتی مناسب خود را بالا بکشد.

***

امشب از کنار یکی از آن چهره های آن سال ها گذشتم
شانه به شانه
در چشمانش نگاه نکردم
خوشبختانه او هم حواسش نبود و نفهمید.
برای یک لحظه، می توانستم برگردم و احوال پرسی کنم
اما حتی ذره ای اهمیت نداشت!

چون همین یک نگاه اجمالی
همین چشم به هم زدن
فلش بک خورد یه جایی،
به یک چیزهایی
در یک زمانی...

مثل یک جرقه
مثل یک پالس
که در لحظه ای مغز را از کار می اندازد
دیده را سیاه
پلک ها را محکم به هم می بندد.
انگار که برق از بدن رد شده باشد
فرد را دچار شوک می کند.

***

مثل یک بیدار باش بود!
انگار که به آن نیاز داشتم!

پس زدن، فاصله گرفتن، دیوار کشیدن، جدا شدن، برسمیت نشناختن، دست برداشتن
و بالاخره از خود راندن، فراری دادن، ترک کردن و دست کشیدن از تمام آن آدم ها،
و تمام آن المان هایی که آن روزها مرا تا سر حد به زانو درآمدن آزار می دادند
و کندن تمام آن ها از خودم و زندگیم در آن برحهء طوفانی
و تبعا آرامش بعد از آن،
در تمام این مدت به من القا کرده بود:
اوضاع خوب است!
تمام این آدم های "خوب" یا به توصیفی بهتر "متفاوت" این مدت
و بی دغدغگی زندگی اخیر و جدیدم
آرامم کرده بود
آرام که نه...
رامم کرده بود!
در حد خطرناکی که
مرا از برداشتن قدم مهم تر بعدی برحذر داشته بود!
انگار که گم کرده و
کاملا فراموشش کرده باشم
هم آن و هم خودم را که چه کسی بودم
و به چه دلیل زندگی ای که همیشه می توانسته آرام باشد را
به یک اغتشاش تام تبدیل کرده بودم!

اما این مرد...
این مرد دوم من
که کنترل اکثر رفتارهایم را در اختیار دارد
و تربیت مرا به عهده داشته است
و شخصیت پر جذبه اش
بر آن آدم دیگر احساساتی درونم چربش اساسی دارد
یک بار دیگر
مرا به فکر وا داشت که...د

1012 - Right Next Door To Hell

If I ever become an American Citizen
I'll come up with some reasons
Real and Documentary
To be enough for me
to run away from that country to some place else!

Because of the fact that
You can't change some people's nature!

I heard that people in America "do their own thing and don't care what others are up to!"
I was told this once and thrown up on face with huge loads of misery and grief by an Iranian.

Imagine that!;
An Iranian!
Like finally, there has been found a spot in this big damn world
that can't get included in that "anywhere but home" category of places for Iranians! Well, at least "literally"!

That's a good sign!
Finally! a convenient place to settle down,
Hopefully not a place like Iran
when everyone is curious to know
what and how others around are doing their own personal lives,
In order to make it through the day, and sleep it through the night!

A Place that you can be hopeful not to be questioned and heckled,
by people who don't really care where you are coming from,
so you'd not be forced to talk about a place where your only correlation with was
some landing place after an accidental falling off of one goddamn stork's mouth
and tell stories
like it's that movie; "Behind Enemy lines", or something like bitter memories of war!
Now that world has eventually decided to calm down a bit,
with a little help from a bottle of bourbon!

A Place where people don't crave for knowing something they have no idea about
So they won't make you tell
made up stories about the likes of life in Iran,
as if you were ever interested or actually lived that kind of life,
Talking jive as though you knew that place,
or you dared to know,
or chose to understand or become a part of it's society!
Like those mother fucking liars
who are making business out of this,
Folks who get flattered by their own stories,
and start getting the feeling of an arrogant champ talking
about how they ran away,
and what kind of big ogres penis' they broke during their journey to freedom-land!
Such pure bullshits!

Not a place as if the only thing
that makes strangers come across together in everyday life
and keep the slightest boundaries between 'em
is mostly quarrel!
Something that could help all these people,
with their tones of obsessions and inner explosions,
burst on anybody!

Not a place like Iran
Where people are dangerously either insider or intruder
Green Or Red
No more of a place where people's points of view would be illogically harsh and rigid,
To the extent that you find yourself questioned
in a way that the answers you give
must be Positive!
Questions like:
Are You A Patriot?
Will you die for your country?
Are You A Muslim?
You Voted for [...] didn't you?
And any type of question
that actually has vital repercussions and consequences.

Going through subjects and issues that better be left personal
Specially for a person like me
who'd better not express himself too much
for the safety of self and those around him!!
Like That Warning note
at the beginning of the "Jackass" movie!

* - This note has went through final edition at 21:30 - Iranian idiot

من روزي شهروند آمريكايي هم شوم
سلسله دلايلي ارائه خواهم كرد
واقعي و مستند
كه براي فرار از آنجا كافي باشد
به يك جاي ديگر!

نشون به اون نشون كه
ذات بعضي ها را هيچ وقت نمي شود تغيير داد!

شنيده ام كه آن جا آدم ها زياد به هم كاري ندارند!
اين را يك بار يك ايراني با كلي "غم" و "غربت"، خيلي جدي بالا آورد توي صورت من.

يك ايراني!
فكر كن!
انگار كه بالاخره پيدا شده است نقطه اي در اين دنيا
كه حداقل بطور لفظي براي ايراني جماعت در ردهء آن مكان هاي "هرجايي جز ايران" قرار نگيرد!!

اين نشانهء خوبي است!
بالاخره يك محيط مناسب براي مستقر شدن،
نه مثل جايي كه آدم ها همه با هم كار دارند!
موجوداتي كنجكاو كه بايد هميشه از حال و احوال هم خبر داشته باشند
تا روزشان را شب و شب شان را روز كنند!

محيطي كه آدم بتواند اميدوار باشد اهالي اش سوال پيچش نكنند
مجبور نباشد از كشوري كه آدم تنها ارتباطش با آن،
صرفا محل فرود بعد از سقوطي اتفاقي
از دهان يك لك لك سربه هواي مادر به خطا باشد صحبت كند
و داستان ببافد
در رديف فيلم "پشت خطوط دشمن" يا خاطرات تلخ دوران جنگ!
حالا كه دنيا آمده است كمي با كمك ويسكي تنسي به آرامش برسد!

مجبور نشود يك وقت مثل بعضي از آن چهره ها مادرقحبگي كند،
از سرزميني غريب داستان هايي خيالي بسازد براي آدم هايي كه هيچ تصوري ندارند.
كاسبي!

يك زندگي آرام در ميان آدم هايي كه برايشان مهم نيست از كجا آمده اي
طوري كه آدم مجبور نشود حرف بزند از زندگي در آن جا،
آن هم براي آدمي كه انگار هر روز
زندگي كرده است آن نوع ايراني لعنتي را،
انگار كه آن جا را مي شناخته،
يا خواسته بشناسه،
يا انتخاب كرده است كه بشناسد و جزئي از جامعهء آن شود!
بعد هم حتما بادي به غبغب بياندازد و مثل يك قهرمان
از علت فرارش بگويد، و اينكه دول چه غول هايي را كه نشكسته!
و از اين مزخرفات!

اينطور جايي نباشد كه ديگر هيچ وقت
تنها چيزي كه آدم را به غريبه اي ديگر در زندگي روزانه نزديك كند
تلاقي دهد و به برقراري ارتباط بكشاند
اكثرا جنگ لفظي باشد!
جايي كه اين همه آدم پر از عقده و انفجارات دروني
كه در همه حال دنبال اولين بني بشري مي گردند تا رويش خالي شوند
در اقليت باشند!

مكاني كه آدم ها به طرز خطرناكي
تنها به يكي از دو دستهء خودي يا غير خودي تقسيم نشوند
سبز يا قرمز
جايي كه افكار آدم هايش آن قدر بي منطق و خشك نباشد
آنقدر كه طوري سوال بپرسند از آدم
كه جوابش فقط بايد مثبت باشد
سوال هايي چون
تو وطن پرست هستي؟
تو براي كشور جان مي دهي؟
تو مسلمان هستي مگه نه؟
تو به {...} راي دادي مگه نه؟
نوع سوالاتي كه پيامد و عواقب وخيمي دارند.

مرور كردن موضوعاتي كه بهتر است درون شخص آدم بماند
خصوصا براي مني كه بهتر است
به خاطر سلامت خود و اطرافيانم
زياد ابراز وجود نكنم!!
مثل آن اخطار در اول فيلم
Jackass

اين نوشته در ساعت 21:30 باز نويسي نهايي شده است.د